Inicjatorem projektu Galeria sztuki na Lotnisku Chopina jest warszawskie lotnisko, które do współpracy zaprosiło dwie instytucje – Muzeum Narodowe w Warszawie oraz Zachętę Narodową Galerię Sztuki. Cykl wystaw rozpoczyna przygotowany przez Zachętę pokaz poświęcony Warszawie w dziełach współczesnych artystów wizualnych.
Co sprawia, że współczesna architektura norweska zdobyła tak wielkie uznanie i rozgłos na świecie? Odpowiedź na to pytanie znajdzie się na wystawie, przygotowywanej we współpracy MCK z Narodowym Muzeum Sztuki, Architektury i Projektowania w Oslo. Od 14 lutego 2012 r. w Galerii MCK zaprezentowane zostaną najlepsze projekty architektów norweskich z lat 2005–2010.
21 stycznia 2012 roku w Centrum Kultury Zamek w Poznaniu odbędzie się otwarcie wystawy Rezonans, nad Kaczycami frunie 27 bocianów, dedykowanej Andrzejowi Szewczykowi w 10 rocznicę śmierci. Obok reprezentatywnego przeglądu dzieł Andrzeja Szewczyka, a także dokumentacji jego pracy i życia, na wystawie obejrzeć można dzieła następujących wybitnych przedstawicieli sztuk wizualno-przestrzennych, a zarazem przyjaciół Szewczyka, takich jak: Krzysztof M. Bednarski, Marek Chlanda, Zbigniew Gostomski, Koji Kamoji, Jarosław Kozłowski, Mariusz Kruk, Piotr Kurka, Piotr Lutyński, Hanna Łuczak, Krystyna Pasterczyk, Leon Tarasewicz, Zbigniew Taszycki, Tomasz Wawak, Jerzy Wroński.
Wystawa Wojciecha Gilewicza, Pracownia, to innowacyjne połączenie galeryjnej prezentacji sztuki najnowszej z nowoczesnymi technikami edukacyjnymi. Projekt realizowany w krakowskiej Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki stanowi rozwinięty i rozbudowany wariant wystawy Wyprzedaż prezentowanej w BWA Awangarda we Wrocławiu, w kwietniu i maju 2011 roku.
21 stycznia 2012 r. na Scenie Kameralnej Narodowego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie odbędzie się premiera Kordiana według Juliusza Słowackiego. Praca Słowackiego nad tym dramatem trwała od lata do listopada 1833 roku. Kordian został wydany po raz pierwszy w 1834 r. w Paryżu, a jego prapremiera odbyła się dopiero w 1899 roku w Krakowie. Utwór jest owocem ostrego sporu Słowackiego z Mickiewiczem, ich odrębnymi wizjami mesjanizmu.
Czy mieszkańcom wsi sztuka jest do czegoś potrzebna? Może nie wpływa bezpośrednio na ich życie w wymiarze praktycznym, ale może wpływać na ich marzenia i świat wartości. Z takiego założenia wyszedł Daniel Rycharski, autor działań artystycznych w przestrzeni wiejskiej. Zainspirowany niezwykłymi opowieściami miejscowych o tajemniczych zwierzętach, rozpoczął w 2009 roku projekt, który kontynuuje do dziś w ramach doktoratu na krakowskiej ASP w pracowni prof. Zbigniewa Sałaja.
Projekt Kingi Arayi, zatytułowany Walking with Kinga, nawiązuje do rozwijanej od wielu lat przez artystkę metody spacerowania i rozmawiania. W założeniu jest on działaniem interkulturowym, które obejmuje swoim zasięgiem miejsca na Węgrzech, w Polsce, we Włoszech i w Stanach Zjednoczonych, związane z historią św. Kingi i samej artystki. W trakcie półtorarocznych przygotowań do wystawy artystka przeprowadziła rozmowy z naukowcami, przedstawicielami różnych zawodów i stanów. Dyskutowała z mieszkańcami miejsc odmiennych kulturowo i ludźmi posługującymi się różnymi językami. Zgromadziła dokumentację lokalnych kultów i tradycji.
Po sukcesie spektaklu Według Agafii na podstawie Ożenku Mikołaja Gogola, nagrodzonego łódzką nagrodą teatralną Złota Maska za reżyserię i scenografię, Agata Duda-Gracz ponownie sięga do twórczości tego pisarza. Wydaje się, że fabuła Gogolowskiego Rewizora jest polskiemu widzowi teatralnemu dobrze znana. Spektakl Agaty Dudy-Gracz, stworzony na podstawie jej autorskiego scenariusza opartego na kanwie tej rosyjskiej sztuki sprzed niemal 200 lat, zdaje się to komfortowe przekonanie burzyć. Nie zobaczymy w nim bowiem wyłącznie gorzko-rubasznej satyry na urzędniczy świat Rosji współczesnej Gogolowi.
W hitlerowskiej wizji nie było miejsca dla niezależnie myślących, hołdujących awangardzie malarzy, grafików, poetów, pisarzy i kompozytorów. Wystawa Polowanie na awangardę. Zakazana sztuka w Trzeciej Rzeszy to pierwsza, nie tylko w Polsce, ekspozycja, które tak szeroko prezentuje zjawisko sztuki wyklętej.
Celem Brit Cult jest przede wszystkim zgłębienie brytyjskiej kultury, tożsamości i zachęcenie do zapoznania się z naturą tego narodu oraz sprawdzenia czy szablonowo, czasem karykaturalnie przedstawiany obraz typowego Brytyjczyka ma wiele wspólnego z rzeczywistością.
Instalacje Izabelli Gustowskiej tworzące wystawę Cichym ścigałam ją lotem II to wyrafinowane kompozycje medialne zawarte w sześciu kolistych ekranach. Łącząc wideo i fotografię oraz mieszając tajemnicze zapisy wideo z kadrami wyłuskanymi z filmowych narracji, autorka zachęca widzów do odbycia niepokojącej podróży, domyślania się emocjonalnych, czy wręcz kryminalnych intryg ukrytych pod pozornie zwyczajnymi scenami.
Z okazji stuletniej rocznicy powstania Związku Polskich Artystów Plastyków, Centrum Sztuki Współczesnej Znaki Czasu w Toruniu przygotowało wystawę poświęconą regionalnej sekcji Związku: Okręgowi Toruńskiemu ZPAP. Środowisko artystów związanych z Toruniem zostanie po raz pierwszy tak szeroko przedstawione w murach toruńskiego CSW.
Od początku 2012 roku, będzie można podziwiać, podobnie jak w ostatnich dziewięciu latach, najnowszą edycję wystawy Wildlife Photographer of the Year 2011, w Polsce znaną jako Fotografia Dzikiej Przyrody 2011. Wystawa jest końcowym rezultatem najbardziej prestiżowego i największego na świecie konkursu fotografii tego rodzaju, organizowanego od 1965 roku przez BBC Wildlife Magazine i Natural History Museum w Londynie.
Przygotowywana wspólnie przez Centrum Sztuki WRO, berlińską Akademie der Künste i Center for Culture & Communication (C3) w Budapeszcie, we współpracy z Collegium Hungaricum i Instytutem Polskim w Berlinie, wystawa Der Stand der Bilder stanowi retrospektywę twórczości dwóch wybitnych artystów-eksperymentatorów, Zbigniewa Rybczyńskiego i Gábora Bódy.
Dokument jako zjawisko kulturowe, czy artystyczne bardzo długo nie istniał w polskiej świadomości fotograficznej. Oczywiście od samego wynalezienia fotografii był realizowany jako praktyka rzemieślnicza, nie będąc brany pod uwagę w koncepcjach teoretycznych pojawiających się w obrębie fotografii artystycznej od drugiej połowy XIX wieku. Początkowo, mimo rzemieślniczej postawy, miał w sobie także znamiona artyzmu, aby wymienić tylko dokonania Walerego Rzewuskiego, Karola Beyera czy Awita Szuberta.
Roman Opałka malował czas, swój czas. Czynił to przy użyciu znaków notacji systemu dziesiętnego. Można mówić o narracji w tych obrazach, o ich skrytej fabule. Osnowę dzieła Opałki stanowi odwaga duszy artysty, wątek utrwalanie czasu jednej egzystencji – własnego życia malarza układającego ową narrację bądź fabułę. To, co rzeczywiste ujęte zostało przez: "sfumato jednej egzystencji – w dochodzeniu do bieli absolutnej" – jak mówił malarz w naszej rozmowie.
Zastanawiam się, dlaczego nie znałem bliżej twórczości fotograficznej Lucjana Demidowskiego z Lublina? Dlaczego nie wiedziałem i nie pisałem o jego pracach z lat 70-80. czy 90. XX wieku? Dlaczego nie promowały go, poza wystawami lubelskiego BWA, inne galerie, jak np. bardzo wpływowa w latach 80. i 90. Galeria Biała? Nie wnikam w te sprawy, ale świadczą one o przynależności konkretnych twórców do określonych środowisk, co wpływa na niekorzyść ogólnego obrazu sztuki, nie tylko tej z Lublina.
W 2001 roku z hałaśliwej yassowej rewolucji, bez wątpienia najważniejszego zjawiska muzyki polskiej lat 90., pozostało już bardzo niewiele. Sztandarowy zespół Miłość – już bez Leszka Możdżera i Mikołaja Trzaski – istniał jeszcze rok, do śmierci perkusisty Jacka Oltera. Większość yassowych zespołów właśnie się rozpadła, albo miała nagrać najwyżej jeszcze jedną płytę (Łoskot czy Maestro Trytony). Muzycy, których koncepcje i nonkonformizm przebudowały scenę kilka lat wcześniej, musieli szukać sobie nowej tożsamości i nowych celów. Nie było przeciw czemu już się buntować, wygasł rewolucyjny impet, pozostała sztuka.
O stanie wojennym dowiedziałem się z radiowego wystąpienia generała Jaruzelskiego, trzynastego grudnia 1981 roku, o godzinie siódmej rano, w hotelu Victoria w Warszawie. Natychmiast pobiegłem obudzić moich kolegów plastyków – uczestników Kongresu Kultury. Byłem dość odporny na arogancję i manipulacyjne zabiegi tej totalitarnej władzy, ponieważ udawało mi się realizować różne inicjatywy, dzięki którym zachowałem poczucie wolności: mówiłem sobie, że WY macie cenzurę, wojsko, milicję i służby bezpieczeństwa, a ja mam swoje IDEE.Taka sytuacja dawała nawet pewną moralną satysfakcję, bo mogłem się odgryzać, trafiając w najczulsze miejsce: chociaż trochę naruszałem ICH deprawujący wpływ na duchowość obywateli.
Dwadzieścia lat jakie minęło od Jesieni Ludów skłania do przemyślenia pojęcia Europa Środkowa i do zastanowienia się, jaki jest sens tego pojęcia dzisiaj, w nowym kontekście politycznym i w obliczu nowych wyzwań społecznych, kulturowych i cywilizacyjnych. Czy w XXI wieku jest jeszcze sens posługiwania się tym pojęciem? Kiedy, przyszły prezydent Czechosłowacji, w słynnym odczycie wygłoszonym na Uniwersytecie Londyńskim w 1915 roku mówił o Europie Środkowej, miał na myśli szczególny obszar etniczny zamieszkały przez małe narody, obszar rozciągający się od Salonik i Triestu, na południu, po Gdańsk (Danzig) i Petersburg na północy.
U have turned off the Artwork.
On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.
Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...
In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.
CODEMANIPULATORNajważniejszy Newsletter Polskiej Kultury
Dołącz do O.pl