Wystawa Polonia i inne opowieści jest pierwszym indywidualnym pokazem Allana Sekuli w Polsce. Łączy najstarsze i najnowsze prace, choć nie jest klasyczną retrospektywą. Skonstruowana jest wokół dwóch głównych zagadnień: społecznego zaangażowania oraz poszukiwania obszaru, w którym to, co prywatne, osobiste łączy się z tym, co uniwersalne i powszechne.
Allan Sekula, „Polonia i inne opowieści” - Rolnik pracujący na polu w miejscu dawnego lotniska, gdzie lądowały samoloty CIA przewożące niebezpiecznych terrorystów. Szymany, Polska, czerwiec 2009
Problematyka ta jest najmocniej zaakcentowana w najnowszej pracy Allana Sekuli, zrealizowanej specjalnie dla Zachęty oraz słynnej uniwersyteckiej galerii, The Renaissance Society w Chicago. To tytułowa Polonia i inne opowieści, w której artysta dotyka wątków bardzo osobistych, związanych z polskimi korzeniami jego rodziny ze strony ojca, jak i ogólnym problemem emigracji, Polonii chicagowskiej i szeroko ujętych relacji polsko-amerykańskich, widocznych w gospodarce czy polityce.
Prezentacji tej pracy towarzyszą fotografie (pokazane w formie projekcji slajdów) wykonane przez Sekulę w czasie jego pierwszej podróży do Polski, zimą 1990 roku (Chodzenie po wodzie). Stanowią one ciekawy kontrapunkt dla zdjęć powstałych w 2009 roku. Pokazują nasz kraj w początkach przemian, które doprowadziłydo wstąpienia Polski do NATO i Unii Europejskiej.
Pozostałe prace to dziś już prawie podręcznikowy wybór z twórczości Allana Sekuli, trzymający się jednocześnie wyodrębnionego wątku społecznego zaangażowania, krytycznej analizy najbliższej przestrzeni (rodzina, praca) oraz krytyki niezwykle w fotografii amerykańskiej skodyfikowanego języka fotografii dokumentalnej. Są wśród nich Rozważania nad tryptykiem (pierwsza realizacja, w której Sekula zastosował tekst krytyczny jako integralną część pracy fotograficznej), Bajki o przemyśle lotniczym (fotograficzno-tekstowa analiza przeciętnej mieszczańskiej rodziny amerykańskiej na przykładzie rodziny artysty), Czekając na gaz łzawiący (jedna z najsłynniejszych projekcji Sekuli, dokumentująca pierwszy alterglobalistyczny protest, który miał miejsce w Seattle w 1999 roku), a także prolog nie pokazywanego jeszcze w Polsce filmu dokumentalnego Morska loteria, który można uznać za podsumowanie monumentalnej, realizowanej przezkilkanaście lat pracy Historia ryb (na wystawie pokazywanej w formie książki).
Allan Sekula (ur. 1951) jest jednym z najwybitniejszych współczesnych artystów amerykańskich, ceniony przede wszystkim za realizacje fotograficzne i filmowe o charakterze dokumentalnym. Tworzy cyklami i operuje różnymi formatami prac – od fotografii na billboardach w przestrzeni miejskiej do niewielkich odbitek. Od początku lat 70. kiedy jako uczeń m.in. Johna Baldessariego i Herberta Marcuse’a rozpoczynał działalność artystyczną, poddawał krytyce utrwalone mity społeczeństwa kapitalistycznego, a także skonwencjonalizowane sposoby reprezentacji i odbioru sztuki. Interesuje go polityka i historia, stosunki społeczne, ekologia i klimat – według jego własnego określenia: wyobrażone i realne geografie świata rozwiniętego kapitalizmu. W centrum jego zainteresowania zawsze jest człowiek, często bezsilny wobec wielkiego, teraz już globalnego kapitału i ogólnoświatowej geopolityki. Sekula wierzy i potwierdzał to wielokrotnie swoimi dziełami oraz postawą społeczną i intelektualną, że sztuka, choć nie podważy tego porządku, może go demaskować i rozbijać jego hegemonię. Sekula jest również komentatorem swych prac i autorem ważnych tekstów o fotografii. Jego twórczość jest nie tyle rozwinięciem modernistycznych praktyk zaangażowanej fotografii społecznej, co krytyczną refleksją na ich temat. Uznając potrzebę społecznego dokumentu, Sekula wątpi w jego skuteczność w obliczu socjopolitycznej ideologii, niewidzialnej, lecz wszechobecnej.
Allan Sekula, „Polonia i inne opowieści” - „Pocałuj mnie, jestem Polakiem”. Chicago, sierpień 2007
Wystawie zamiast klasycznego katalogu towarzyszy książka z najnowszym projektem artysty i niezwykle ciekawymi tekstami samego Allana Sekuli oraz Hilde van Gelder, Katarzyny Ruchel-Stockmans i Hamzy Walkera. Autorzy tekstów opisują nową pracę Sekuli jako fotograficzno-eseistyczno-poetyckie poszukiwanie bądź jako fragmenty łamigłówki, zbierającej elementy sięgające od geopolityki do autobiografii. Co ważne, projekt ten nie tylko traktuje o świecie, ale także łączy nas z nim. Postawa artysty-obserwatora przywiodła Sekulę do Stoczni Gdańskiej w epoce zwycięstwa Solidarności. Potem, w latach 2007– 2009, kilkakrotnie wracał do Polski i odwiedzał Chicago, największe skupisko polskich imigrantów w Stanach Zjednoczonych, by zrealizować projekt Polonia i inne opowieści, prezentowany w The Renaissance Society at the University of Chicago jesienią 2009 roku oraz w Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie zimą 2009/2010
W przygotowaniu jest także antologia tekstów Allana Sekuli poświęconych zagadnieniom fotografii, gdzie znajdą się słynne wystąpienia teoretyczne jak np. Czytanie archiwum czy O wynalezieniu znaczenia fotografii. Czterdzieści fotografii opatrzonych komentarzem autora to rodzaj ćwiczeń z pamięci amerykańskiego artysty o polskich korzeniach przywołującego doświadczenia rodzinne i obserwacje na temat stosunków polsko-amerykańskich. Tę szczególną wrażliwość na tematy polskie Allan Sekula dzieli z wieloma artystami i intelektualistami amerykańskimi. To dzięki nim Polska, mimo geograficznej odległości i bariery języka, jest obecna w amerykańskim obiegu kultury.
Wystawa Polonia i inne opowieści dofinansowana ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, zrealizowana dzięki wsparciu Instytutu Adama Mickiewicza.
Zachęta Narodowa Galeria Sztuki
pl. Małachowskiego 3
Warszawa
Powielanie, przetwarzanie i dalsze rozpowszechnianie treści i materiałów zamieszczonych w O.pl Polskim Portalu Kultury, w jakikolwiek sposób, w całości lub w części, bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy jest zabronione.
Istiklal Caddesi w Stambule, wznosząca się w dzielnicy Beyoglu do placu Taksim, jest jednym z najulubieńszych miejsc spacerowych i handlowych w tej milionowej metropolii nad Bosforem. więcej
W ms2 w Łodzi możemy obejrzeć jedną z najważniejszych wystaw, jakie prezentowano w Polsce w ostatnich latach pt. Robert Morris. Uwagi o rzeźbie. Obiekty, instalacje, filmy (do 24.10.2010). więcej
Kolejne edycje berlińskiego biennale usiłują być oryginalniejszymi, ciekawszymi, bardziej wystrzałowymi od poprzednich. Niestety efekty tych starań wypadają miernie i każdorazowo udowadniają, że berlińskie biennale jest jednym z najsłabszych na świecie. więcej
Konferencja prasowa 6. Berlin Biennale miała miejsce w Centrum Kultury Anatolskich Alevitów w dzielnicy Kreuzberg. Pozorne zbratanie z muzułmańską społecznością wypadło poprawnie. Alevici udostępnili salę i poczęstunek. Dziennikarze, kuratorzy i krytycy imprezowali w siedzibie migrantów.
Lato Teatralne Mumerus przyszło na świat w strugach deszczu. W takiej też aurze rozwijało się przez trzy pierwsze dni, by czwartego pożegnać się w promieniach słońca. Choć to nie ono mokło czy opalało twarz, a widzownie zmierzający na kolejne spektakle do kameralnej piwniczki mieszczącej się przy ulicy Kanonicza 1.
Doskonale znamy obrazy przedstawiające świętych. Portrety lub ich sylwetki otacza aureola lub bijący od nich blask. Blask ten oznacza w naszej świadomości ich świętość i to on jest formą przekazu. Generalnie portret jest mniej ważny – blask oznacza wszystko.
Wychodzę z domu i konstatuję, że obrzeża miasta przypominają stopniem zagęszczenia ludności samotne autostrady, rozpostarte na bezbrzeżach Ameryki Północnej. Przede mną i za mną – nikogo. Kurz, żar z nieba, falujące powietrze i głucha cisza, rozdzierana co jakiś czas wybuchem entuzjazmu kibiców, spędzających weekendowe popołudnia w czułych objęciach telewizorów...
Nie mam jego telefonu, a na domowym rodzina automatycznie (może tylko dla mnie) odpowiada, że nie ma go w domu. Email wraca jako spam. Więc wpisałem jego dane do przeglądarki internetowej. Pojawiło się mnóstwo różnych Mpe (to nie on), a na końcu moje nazwisko i imię. Zatem pętla...
Mimo, że impulsy i narzędzia pochodziły z zewnątrz, sztuką wstrząsało się w obszarze sztuki. Mniej więcej od pięćdziesięciu lat wiemy, że wszystko może być sztuką, coraz trudniej jest więc zrealizować coś co będąc ograniczone przez definicję, będzie miało cechy nowości pozwalające ją zakwestionować.
James Lawrence Slattery urodził się 24 listopada 1944 roku w Forest Hills, jako syn księgowej Teresy Phelan i agresywnego, używającego przemocy alkoholika, Jima Slattery’a. Będąc dzieckiem, wyglądał jak dziewczynka. Miał mleczną, gładką, białą cerę i przysypane gęstymi, czarnymi rzęsami powieki.
O cyborgu, jako połączeniu człowieka z maszyną, od dziesiątków lat napisano już wiele. Współczesna medycyna stanowi jakby rzeczywisty przykład tej symbiozy. W każdym razie w powieściach science-fiction czy w filmie problem ten został rozstrzygnięty bez najmniejszych wahań. Przyszłość rysuje się tam w sposób jednoznaczny.
Festiwal Filmowy Berlinale protestuje przeciw aresztowaniu w Teheranie, reżysera Jafara Panahi. W roku 2000 Jafar Panahi otrzymał Złotego Niedźwiedzia za film Der Kreis...
Międzynarodowy Festiwal Filmowy Berlinale aspiruje do jednego z najważniejszych na świecie. Jednak rok rocznie krytycy mają wątpliwości, co do jakości prezentowanych na nim filmów. Szczególne kontrowersje budzi kumoterstwo sekcji konkursowej. W tym roku do konkursu wybrano 20 filmów. Jak zwykle 3 filmy pochodziły z Niemiec, 3 inne powstały w kooperacji z Niemcami.
U have turned off the Artwork.
On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.
Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...
In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.
CODEMANIPULATOR