• 2010-11-19

I Międzynarodowy Festiwal Teatralny Klasyki Światowej – Nowa Klasyka Europy

Od 19 do 28 listopada 2010 roku | Łódź

I Międzynarodowy Festiwal Teatralny Klasyki Światowej – Nowa Klasyka Europy to dyskusja nad współczesnymi odczytaniami klasycznej literatury światowej. To przegląd propozycji najważniejszych scen teatralnych w poszukiwaniu spektakli, które mogą stać się częścią nowego kanonu inscenizacyjnego Europy. Festiwalowym prezentacjom towarzyszyć będzie szeroko zakrojony projekt edukacyjny, promujący ideę teatru jako miejsca otwartego, przestrzeni kreatywnej i pola dla publicznej debaty.

Panny z Wilka

Panny z Wilka

Festiwal potrwa w dniach od 19 do 28 listopada 2010 roku w Teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi oraz w łódzkich placówkach, klubokawiarniach oraz ośrodkach edukacyjnych. Zaproszone tytuły będą prezentowane w Polsce po raz pierwszy. To nagradzane spektakle z takich teatrów i kompanii, jak moskiewski Teatr Nacji, Teatr Storchi w Modenie czy Change Performing Arts z Mediolanu.

Łódź – miasto festiwalowe i kandydat do tytułu Europejskiej Stolicy Kultury 2016, odwiedzą europejscy mistrzowie teatralnego fachu. Centrum ich spotkań będzie Teatr im. Stefana Jaracza – siedziba realizatorów Festiwalu, a zarazem jedna z najlepszych polskich scen o ponad 120- letniej tradycji. Ambicją dyrekcji Festiwalu jest stworzenie wydarzenia o randze nieustępującej moskiewskiemu Festiwalowi Złota Maska i berlińskim Theatertreffen. Organizatorzy wierzą bowiem, że region o takim potencjalnie kulturalnym i biznesowym jak województwo łódzkie zasługuje na profesjonalną propozycję, która z czasem mogłaby zyskać rozmach i rozgłos edynburskich spotkań ze sztuką, na których spotykają się widzowie, artyści, teoretycy i krytycy, pasjonaci i miłośnicy dobrej rozrywki z całego świata.

Ten teatralny deser to starannie wyselekcjonowana próbka tego, co w europejskim teatrze ważne i godne uwagi. To prezentacja kultowych spektakli, dzieł tworzących nowy kanon teatralny przełomu XX i XXI wieku. Zaproszone teatry to bowiem najbardziej renomowane sceny z europejskich stolic teatralnych – Niemiec, Rosji, Włoch, Hiszpanii. To także przywiązanie do teatru, który upodobał sobie tekst – stąd planowane prezentacje inscenizacji światowej klasyki dramatu i prozy.

Oferta kulturalna Festiwalu to nie tylko pokazy zaproszonych spektakli, ale także liczne imprezy towarzyszące, profilowane względem grup odbiorców spotkania, warsztaty, wykłady, projekcje i koncerty. Tym samym organizatorzy zamierzają zainteresować swoją autorską propozycją nie tylko mieszkańców regionu i największych polskich miast, ale też miast partnerskich i europejskich stolic. Nowa Klasyka Europy to także projekt edukacyjny – nie jest więc skierowany jedynie do doświadczonych teatromanów, ale też do grup częstokroć marginalizowanych przez zbyt wysoce specjalistyczne imprezy.

Pomysłodawcami i głównymi realizatorami Festiwalu są Dyrektor Teatru im. Stefana Jaracza – Wojciech Nowicki i Waldemar Zawodziński, Dyrektor Artystyczny. To doświadczony tandem zarządzający na co dzień 150-osobowym zespołem artystycznym, technicznym i administracyjnym. Dość wspomnieć, że Wojciech Nowicki został odznaczony m. in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i otrzymał prestiżowy tytuł Profesjonalnego Menedżera Województwa Łódzkiego. Waldemar Zawodziński to ceniony w Polsce i na świecie reżyser teatralny i operowy. W czasie jego 18- letniej dyrekcji artystycznej, Teatr im. Stefana Jaracza otrzymał aż 11 Złotych Masek dla najlepszego przedstawienia.

Pomysł na świeży i nowoczesny międzynarodowy festiwal teatralny dla Łodzi zrodził się kilka lat temu. Dyrekcja Teatru kilkakrotnie aplikowała o specjalne środki finansowe na ten cel z funduszy Urzędu Marszałkowskiego. Wiosną tego roku Zarząd Sejmiku Województwa wraz z Panem Marszałkiem Włodzimierzem Fisiakiem biorąc pod uwagę rangę teatru, rozmach wydarzenia i uwzględniając starania Łodzi o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury uznał, że starania Dyrekcji zasługują na wsparcie.

Panny z Wilka

Panny z Wilka

Teatr im. Stefana Jaracza to instytucja kultury podległa łódzkiemu Urzędowi Marszałkowskiemu. Trzy łódzkie sceny przy ul. Kilińskiego są wspierane przez cztery sceny regionalne w Sieradzu, Piotrkowie Trybunalskim, Skierniewicach i Radomsku, które powstały w ramach finansowanego ze środków Unii Europejskiej projektu. Dzięki temu ten największy teatr dramatyczny w Polsce może zaproponować widzom – nie tylko ze stolicy regionu – kulturalny produkt najwyższej jakości, o czym świadczą liczne nagrody, w tym Złote Maski – wyróżnienie od lokalnych recenzentów. Zespół Teatru im. Jaracza chętnie podejmuje wyzwania i od lat utrzymuje najwyższy poziom artystyczny, a potwierdzeniem tego faktu jest uznanie krytyki i widzów, zaproszenia na krajowe i międzynarodowe festiwale oraz współpraca z cenionymi w Polsce i na świecie twórcami. Co miesiąc na trzech scenach odbywa się w Teatrze im. Stefana Jaracza około 60 przedstawień dla blisko 4 tys. widzów.

Panny z Wilka (Le Signorine di Wilko), na podstawie prozy Jarosława Iwaszkiewicza w adaptacji i reżyserii Alvisa Hermanisa

Alvis Hermanis, łotewski reżyser, laureat prestiżowej Europejskiej Nagrody Teatralnej, mierzy się z tematyką pamięci i mechanizmem zapomnienia. Bazując na własnej adaptacji opowiadania Iwaszkiewcza, poety piszącego prozą, kreuje na scenie minioną rzeczywistość, misternie uplecioną z detali – zapachów, melodii, odczuć, nieostrych wrażeń.

Melancholia i nostalgia to więcej niż uczucia melodramatyczne, to wartości, które definiują kulturalną świadomość Europy lub raczej – definiowały ją u schyłku XX wieku  – zauważa Hermanis

Zainspirowany opowiadaniem polskiego pisarza skupia się na relacji łączącej powracającego z frontu Wiktora Burena z siostrami, które wyczekują jego powrotu w rodzinnym domu. Alvis Hermanis – urodzony w 1965 roku łotewski reżyser, aktor, scenograf, od 1997 roku dyrektor artystyczny nowoczesnego Nowego Teatru w Rydze. Pracował dla najważniejszych scen Europy m.in. w Wiedniu, Moskwie, Monachium. Laureat nagrody dla najlepszego młodego reżysera na Salzburger Festspiele, moskiewskiej Nagrody Stanisławskiego w kategorii Teatr Zagraniczny i prestiżowej Europejskiej Nagrody Teatralnej Nowe Rzeczywistości Teatralne. Gość festiwali teatralnych w Edynburgu, Awinionie i wiedeńskich Festwochen. Zrealizował m.in. Arkadię T. Stopparda, Rewizora M. Gogola, Samotny Zachód McDonagha. Nie boi się eksperymentów – wprowadzając na scenę opowieści wywiedzione z życia aktorów, flirtując z rzeczywistością w takich spektaklach jak Dziadek, Ojcowie czy Sund of Silence. Koncert Simona i Garfunkela, który nie odbył się w Rydze w 1968 roku.

Emilia Romagna Teatro Fondazione – powstała w 1977 roku fundacja, to przede wszystkim teatralne centrum produkcyjne współpracujące z takimi reżyserami jak Giancarlo Cobelli, Pippo Delbono, Cesare Lievi, Thierry Salmon, Federico Tiezzi, Enrique Vargas, Bob Wilson, Eimuntas Nekrosius, Massimo Castri, Alvis Hermanis. Spektakle powstałe w wyniku tej kolaboracji wielokrotnie budziły uznanie festiwalowej publiczności w Moskwie czy Awinionie. Fundacja zajmuje się także promocją teatru włoskiego i edukacją teatralną.

Opowiadania Szukszyna

Opowiadania Szukszyna

Ostatnia taśma Krappa, Samuel Beckett, reż. Robert Wil­son

Ostat­nia taśma Krappa to mono­log szcze­gólny – Samuel Bec­kett kazał bowiem Krap­powi dia­lo­go­wać z samym sobą, z gło­sem sprzed lat, ist­nie­ją­cym już tylko na archi­wal­nych szpu­lach taśmy magne­to­fo­no­wej. Kolejne uro­dziny to kolejne nagra­nia. Pamięt­nik zapi­suje chwile wznio­słe i ulotne prze­my­śle­nia, reje­struje naiw­ność mło­dzieńca i gorycz starca. Robert Wil­son nie tylko reży­se­ruje spek­takl, pro­jek­tuje jego sce­no­gra­fię i oświe­tle­nie, ale też sam poja­wia się na sce­nie – po raz pierw­szy od pre­zen­ta­cji Ham­leta: Mono­logu (pre­miera w 2000 r.). Porów­ny­wany wie­lo­krot­nie z Bec­ket­tem twórca o wyraź­nej teatral­nej sygna­tu­rze, two­rzy struk­turę, w któ­rej żaden dźwięk, błysk świa­tła czy ruch nie jest przy­pad­kowy.

The New York Times opi­sał Roberta Wil­sona jako czo­łową postać świata teatru eks­pe­ry­men­tal­nego. Jego prace łączą roz­ma­ite media – ruchowi, świa­tłu, muzyce i tek­stowi przy­pi­sane są rów­no­rzędne role. Wysma­ko­wane este­tycz­nie, ale nie pozba­wione potęż­nego ładunku emo­cjo­nal­nego spek­ta­kle spo­tkały się z uzna­niem świa­to­wej kry­tyki i widowni. Dość wspo­mnieć wyróż­nie­nia Wil­sona, wśród któ­rych znaj­dziemy nagroda Gug­gen­he­ima, Fun­da­cji Roc­ke­fel­lera, Natio­nal Design Award za cało­kształt twór­czo­ści, nomi­na­cję do Puli­zera, a nawet wenec­kiego Zło­tego Lwa.

Jego pro­jekty sta­no­wią teatralny kanon XX wieku: Deaf­man Glance, niema opera zro­dzona ze współ­pracy z Ray­mon­dem Andrew­sem, monu­men­talny Ein­stein na plaży, któ­rego współ­au­to­rem jest Phi­lip Glass, czy Woy­zeck, dla któ­rego oprawę muzyczną stwo­rzył Tom Waits. Wciąż eks­pe­ry­men­tuje z mate­rią ope­rową, teatralną, z ple­ne­ro­wymi wido­wi­skami insce­ni­zu­jąc wła­sne adap­ta­cje prac Vir­gi­nii Woolf, Hen­rika Ibsena, Ger­trudy Stein, współ­pra­cu­jąc z naj­więk­szymi: Heine­rem Mül­le­rem, Wil­lia­mem S. Bur­ro­ugh­sem, Davi­dem Byr­nem, Lou Reedem, Alle­nem Gins­ber­giem, Lau­rie Ander­son i Susan Son­tag. Louis Ara­gon pisał o Wil­so­nie my, ojco­wie sur­re­ali­zmu, marzy­li­śmy o kimś takim, kto przyj­dzie po nas i nas prze­kro­czyOstat­nia taśma Krappa powstała w nie­za­leż­nej kom­pa­nii Change Per­for­ming Arts z Medio­lanu, gdzie w mię­dzy­na­ro­do­wym zespole two­rzą także Phi­lip Glass, Peter Gre­ena­way i Peter Stein.

Opowiadania Szukszyna

Opowiadania Szukszyna

Mewa, Antoni Czechow, reż. Jür­gen Gosch

Nauczy­ciel kocha Maszę, Masza kocha Kostję, który z kolei kocha Ninę, która kocha pisa­rza Tri­go­rina, który kocha tylko sie­bie samego. W słodko-gorzkiej kome­dii Cze­chowa Mewa mowa o miło­ści, stra­te­giach prze­trwa­nia nie­doli, ucieczce od pustki pro­win­cji i two­rze­niu sztuki.

Opi­su­jemy życie takim, jakie ono jest. Co potem? Nie mamy ani dale­ko­sięż­nych, ani bli­skich pla­nów, nasze serca są wyprane do cna. Jeste­śmy apo­li­tyczni, nie wie­rzymy w rewo­lu­cję, w Boga, nie boimy się upio­rów. Może jest to jakaś cho­roba, może nie – nie cho­dzi prze­cież o nazew­nic­two, ale zro­zu­mie naszego położenia – tak Cze­chow pisał na temat Mewy do swo­jego przy­ja­ciela.

Strony: 1 2

Dodaj komentarz

Cytaty


Magazyn

Polecamy

U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR