• 2013-10-24

Ludwika Ogorzelec. Napięcia intelektualne

Od 7 listopada 2013 roku do 15 stycznia 2014 roku | Biblioteka Uniwersytecka w Warszawie

Napięcia intelektualne to rzeźba typu site-specific. Kreowana jest specjalnie do wnętrza budynku BUW. Będzie kolejną pracą Ludwiki Ogorzelec z cyklu Krystalizacja przestrzeni, zapoczątkowanego w 1990 roku. Naprężone, przecinające przestrzeń i siebie nawzajem linie przezroczystego celofanu dzielą przestrzeń na mniejsze fragmenty, nadając jej nowe znaczenie estetyczno-emocjonalne poprzez wykreowaną energię oddziaływującą na psychikę człowieka.

Ludwika Ogorzelec, „Napięcia intelektualne”, BUW, fot. Krzysztof Pęczalski (źródło: materiały prasowe organizatora)

Ludwika Ogorzelec, „Napięcia intelektualne”, BUW, fot. Krzysztof Pęczalski (źródło: materiały prasowe organizatora)

Zasadniczym tworzywem jest tu sama przestrzeń – linie celofanu (materii lekkiej, elastycznej) użyte są dla zarysowania jej trójwymiarowego wizualnego konturu. Kontur ten dzięki równowadze naprężeń ostatecznie objawia się w formie dynamicznej struktury wychwytującej światło.

Działanie rzeźby skierowane jest do czytelników Biblioteki. Przychodzący w to miejsce człowiek (student czy naukowiec korzystający z księgozbioru) zaskoczony jest innym obrazem i nową energią wnętrza, do którego wcześniej już się przyzwyczaił i przestał je widzieć. Mimo że jego praca nad podjętym tematem kontynuowana jest jak przedtem, czuje się on już inaczej – jego wysiłek intelektualny wzmocniony jest o kreatywną emocję emitowaną przez ukosy napiętych nad jego głową linii.

Ta kreatywna zmiana wnętrza biblioteki sprawia, że staje się ona w pełniejszy sposób instytucją kultury stymulującą rozwój całej osobowości człowieka.

Ludwika Ogorzelec, Woomby, Australia, 2006 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Ludwika Ogorzelec, Woomby, Australia, 2006 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Ludwika Ogorzelec o projekcie (w wywiadzie z Elżbietą Łubowicz pt. Napięcia intelektualne. Próbuję dotknąć wrażliwości pierwszej):

Projekt ten miał swój początek już w 2010 roku. Kiedy szukałam przestrzeni dla mojej rzeźby w Warszawie, kurator Józef Piwkowski przyprowadził mnie do Biblioteki Uniwersyteckiej. Wnętrze Biblioteki oczarowało mnie swoim dostojeństwem, estetyką, a zwłaszcza atmosferą skupienia i intelektualnego napięcia. Będąc w holu głównym, kolumnowym – który wydał mi się być katedrą mądrości – zobaczyłam w wyobraźni naprężone linie ludzkich myśli, idei płynących z księgozbiorów do umysłów czytelników, przeistaczających się w nowe struktury intelektualne. Ucieszyłam się, że moja interwencja twórcza w tę przestrzeń nie tyle będzie unaoczniać to co niewidzialne, ale kreatywnie wzmocni te napięcia… A może także wyprowadzi niektórych obecnych w bibliotece na drogę, którą wspólnie z intelektem spacerowała będzie estetyka. Adresując do nich swoją propozycję emocjonalno-wizualną, widzę ich jednocześnie jako odbiorców i jako część całości mojego projektu.

Ludwika Ogorzelec, „Tańcząc z linią”, Pekin, 2012 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Ludwika Ogorzelec, „Tańcząc z linią”, Pekin, 2012 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Na pytanie Elżbiety Łubowicz, czy Krystalizacja przestrzeni to tylko poetycka metafora, czy to, co robisz, ma rzeczywiście bliski związek ze strukturą kryształu Ludwika Ogorzelec odpowiedziała:

Krystalizacja przestrzeni – cykl-akcja – podobnie jak w krystalizacji chemicznej, jest specyficznym procesem podziału całości na części, materii na bryły-kryształy. W wypadku mojego aktu twórczego są to kryształy subiektywne, poetyckie, mimo że mają fizyczną trójwymiarowość. Dzieląc przestrzeń linią, tworzę kontury bryły, która w swojej formie ma wiele wspólnego z geometrią kryształu. Zauważają to naukowcy, specjaliści od fizyki ciała stałego, z którymi nieraz na ten temat rozmawiam. Nieżyjący już profesor Jerzy Przystawa w swojej książce pozestawiał moduły fizyczne z fragmentami moich rzeźb. Kiedyś w trakcie jednego z moich wernisaży powiedział: My fizycy dociekamy, eksperymentujemy, obliczamy, a ona (pokazując na mnie) niesiona intuicją ot tak sobie – tu strzela palcami – trafia w sedno naszych dociekań.

Linia, przecinająca się ze sobą samą w odpowiednich porządkach, wydzielając bryły przestrzeni z całości, jest tylko konturem, istotnym, ale drugorzędnym. Ta bryła – kryształ przestrzeni – napięcia i energia w nim zgromadzone, są istotą mojego aktu – procesu krystalizacji przestrzeni.

Cykl Krystalizacja przestrzeni jest też rodzajem akcji twórczej, w której to ja sama ciągnę tę przezroczystą linię przez świat od miejsca w przestrzeni, danego mi do skrystalizowania, do następnego, i do jeszcze innego… I tak już przez 23 lata kontynuuję ten ewoluujący projekt. Każda ukończona praca jest sumą doświadczeń i jakby przystankiem dla kolejnego eksperymentowania – eksperymentowania z przestrzenią, z jej specyfiką i kontekstem kulturowym w danym miejscu w świecie.

Organizatorami wystawy są: Fundacja Nowa Przestrzeń Sztuki, Biblioteka Uniwersytecka w Warszawie
Kurator wystawy: Elżbieta Łubowicz

Ludwika Ogorzelec – Napięcia intelektualne (z cyklu Krystalizacja przestrzeni)
Wernisaż: 7 listopada 2013 roku, godz. 21.00
Rzeźba będzie istniała do 15 stycznia 2014 roku
Biblioteka Uniwersytecka
ul. Dobra 56/66
Warszawa

Dodaj komentarz

Cytaty


Magazyn

Polecamy

U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR