• 2018-07-18

Bestia, bóg i linia. Splot wiedzy, religii i sztuki w regionie Azji i Pacyfiku

Od 20 lipca do 7 października 2018 roku | Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie

20 lipca w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie odbędzie się wernisaż wystawy – Bestia, bóg i linia. Splot wiedzy, religii i sztuki w regionie Azji i Pacyfiku. Ekspozycja jest zaproszeniem do spojrzenia na współczesność z perspektywy Wschodu. Nie Wschodu z naszych zachodnich wyobrażeń pełnych mitologizacji, ale Wschodu realnego, rejonu, gdzie toczą się ważne debaty i gdzie rodzą się nowe idee przyszłości. Zwiedzać prace z ponad 50 krajów można do 7 października.

Anida Yoeu Ali, „Sprawdzanie listy”, 2014, z serii Buddyjski robal, wydruk cyfrowy, dzięki uprzejmości artystki (źródło: materiały prasowe organizatora)

Anida Yoeu Ali, „Sprawdzanie listy”, 2014, z serii Buddyjski robal, wydruk cyfrowy, dzięki uprzejmości artystki (źródło: materiały prasowe organizatora)

Na wystawie Azja i Pacyfik zostają pokazane w chwili globalnej niewiadomej i skruszenia obowiązującego przez stulecia ładu zachodniego – artyści stawiają odważne pytania i wnikliwie badają nową, fragmentaryczną rzeczywistość.

Przygotowaną przez Cosmina Costinasa, dyrektora centrum sztuki współczesnej Para Site w Hongkongu wystawę spaja opowieść, przedstawiająca region Azji i Pacyfiku jako uniwersum intensywnych i wielorakich relacji, które stanowiły gęstą tkaninę na długo przed zdominowaniem regionu przez porządek kolonialny. Poprzez prezentację ponad 50 twórców m.in. z Kambodży, Indii, Wietnamu, Madagaskaru, Bangladeszu, Filipin czy Australii wystawa stwarza możliwość głębszego wejrzenia w ten rozbudzony artystycznie i politycznie rejon świata.

Narracja wystawy skupia się na obiegu – wielokierunkowej, jednoczesnej wymianie idei, materiałów i form w regionie Azji i Pacyfiku. Ten rozległy, zróżnicowany kulturowo i religijnie obszar połączony wodami Oceanów Indyjskiego i Spokojnego już wiele stuleci temu realizował późniejsze ideały globalne: mobilności, zacierania granic, swobodnego transferowania wiedzy i technologii, migracji myśli naukowej, artystycznej, ekonomicznej, a także obyczajowości i codziennych praktyk twórczych. Na zwinnych statkach, od Madagaskaru i wschodnich wybrzeży Afryki po Filipiny i Australię przemieszczały się pomysły, techniki i formy sztuki.

Tworząc wystawę kurator sięgnął do najdawniejszych śladów tych wielostronnych wpływów, a cały obszar został przez niego dookreślony za pomocą kilku zagadnień-kluczy. Posłużyły za nie: tkaniny, handel morski, wiedza ludów tubylczych i eksploatacja surowców naturalnych w regionie. To wokół nich grupują się prezentowane prace.

Malala Andrialavidrazana, „Figura 1816. Południowe gwieździste niebo vs Planiglob antypodów”, 2015, druk pigmentowy na papierze bawełnianym, dzięki uprzejmości artystki (źródło: materiały prasowe organizatora)

Malala Andrialavidrazana, „Figura 1816. Południowe gwieździste niebo vs Planiglob antypodów”, 2015, druk pigmentowy na papierze bawełnianym, dzięki uprzejmości artystki (źródło: materiały prasowe organizatora)

Narracja rozgrywa się w kilku planach, pozwala zrozumieć ewolucję obiegu i wymiany w różnych epokach i okresach – od morskiego świata migracji austronezyjskich, kiedy ludy mówiące grupą bliskich sobie języków intensywnie podróżowały po basenach morskich – od dzisiejszego Singapuru, przez Indonezję i Malezję, Madagaskar, Polinezję, po Tajwan. Aż po okres europejskiego kolonializmu, a także burzliwe czasy współczesne.

Dla Europejczyka część subtelnie wplecionych w tę opowieść niuansów i kontekstów pozostanie być może niedostrzegalna – wystawa tworzy bowiem opowieść o regionie, który przechodzi nieustający proces redefinicji, przepisuje kartografię i ideologię narzuconą, a później pozostawioną przez ład zachodni. Podczas gdy rejon euroatlantycki skupia się na przeżywaniu swych słabnących wpływów w porządku globalnym, wystawa Bestia, bóg i linia ukazuje Azję Południową i Wschodnią jako tę, która budzi się i doznaje wielu form emancypacji. Właśnie tam żyją najmłodsze i najszybciej rosnące populacje, tam dochodzi do dynamicznych zmian w systemach religijnych i przeobrażeń gospodarczych, równolegle trwa intensywny proces poszukiwania aktualnej tożsamości.

Su Yu Hsien (źródło: materiały prasowe organizatora)

Su Yu Hsien (źródło: materiały prasowe organizatora)

Cosmin Costinas oferuje spojrzenie na Azję w tym właśnie krytycznym momencie, w chwili wielkiego ożywienia. U progu nowego tysiąclecia nastąpiła utrata zaufania w ideały zachodnich demokracji liberalnych, które napędzały globalizację i głęboko modyfikowały odległe kultury, struktury społeczne, obyczaje. W całej Azji rodzą się dziś alternatywne pomysły, podejmowane są próby zastąpienia utraconego wzorca zachodniego innym.
Wystawa proponuje odejście od jednokierunkowego schematu. Pokazuje, że kryzys uniwersalnego ładu jest wyzwaniem dla sztuki współczesnej. Biorący udział w wystawie artyści mierzą się z naglącymi pytaniami, proponują różne postawy i sprzeczne ideologie – sprawdzają, czy odmienności mogą zajmować wspólną przestrzeń.

Ines Doujak, „Czółenka tkackie, ścieżki wojenne”, 2010–2018, technika mieszana, dzięki uprzejmości artystki (źródło: materiały prasowe organizatora)

Ines Doujak, „Czółenka tkackie, ścieżki wojenne”, 2010–2018, technika mieszana, dzięki uprzejmości artystki (źródło: materiały prasowe organizatora)

Na wystawie prezentowane są prace artystek i artystów wprowadzających różne historyczne, kulturowe i geograficzne konteksty. Wykorzystują odmienne media, języki i narzędzia. Wielu spośród nich odkrywa na nowo znaczenie materiału, przedmiotu i formy, a także ich rodowód i współczesną wymowę. Inni koncentrują się na naukowym i analitycznym podejściu do twórczości, badają historię i politykę, prezentują swoje prace jako materiał dowodowy lub proces badawczy. Większość prac jest ze sobą połączonych poprzez nawiązania do tkanin, ich historycznych zastosowań, znaczeń oraz ich „migracji”. Tkaniny są materiałem i językiem wspólnym dla różnych przestrzeni kulturowych, silnie zakorzenionym w historii sztuki. Eksponując relacje tkanin z miejscem i kontekstem politycznym, religijnym czy ekonomicznym, twórcy wystawy wskazują na wyjątkowe miejsce, jakie tkaniny zajmują w sztuce.

Różnorodność uwzględnionych postaw artystycznych nie ma za zadania odkrywać przed widzem nowych twórców z „marginalizowanych” regionów, raczej ukazuje różnorodność i powiązania prac twórców Azji i Pacyfiku we współczesnym, rozbitym na kawałki, zdecentralizowanym świecie sztuki.

Etan Pavavalung (źródło: materiały prasowe organizatora)

Etan Pavavalung (źródło: materiały prasowe organizatora)

Wśród prezentowanych na wystawie twórców jest Malala Andrialavidrazana, artystka wizualna, tworząca figury jednocześnie dekonstrujące i rekonstrujące wiedzę o świecie. Wykorzystuje do ich tworzenia zdezaktualizowane atlasy, mapy historyczne, banknoty – powstają grawerowane kreacje, w których nakładają się elementy geografii, globalizacji i symbole ekonomicznej dominacji. Pracujący z tekstyliami i materiałami audiowizualnymi Joël Andrianomearisoa, pochodzący z Madagaskaru, jest jednym z artystów prezentujących na wystawie pracę powiązaną z tkaninami – tryptyk gobelinów, które w pierwszym kontakcie ujawniają jedynie minimalistyczną strukturę, lecz przy bliższym zbadaniu odsłaniają skomplikowane i misterne powiązania ilustrujące złożone relacje Madagaskaru i Indii. Pochodząca z Hong-Kongu Christy Chow przefiltrowuje pojęcie tkaniny przez idiom współczesnej gospodarki globalnej. Jej instalacje dotyczą sprawiedliwości społecznej i przemian globalnych, na wystawie prezentuje pracę, której podstawą jest fabrycznie zszyty w zaledwie kwadrans t-shirt, następnie ręcznie pozbawiony blisko 4 tys. szwów i zrekonstruowany jako instalacja przestrzenna. Artystka składa w swą pracą hołd bezimiennym, masowym pracownikom wykorzenionym z wielowiekowej tradycji tekstylnej.

Trevor Yeung, „Medalion z ornamentem akantu”(Hongkong), 2018, gips, pigment, metal, bawełna, porcelana, dzięki uprzejmości artysty (źródło: materiały prasowe organizatora)

Trevor Yeung, „Medalion z ornamentem akantu”(Hongkong), 2018, gips, pigment, metal, bawełna, porcelana, dzięki uprzejmości artysty (źródło: materiały prasowe organizatora)

Hinduska Gauri Gill od ponad 20 lat zajmuje się w swych pracach marginalizowanymi społecznościami autochtonicznymi. W nowej serii prac artystka współpracuje z Rajeshem Vangadem, rysownikiem Warli – tradycyjnej sztuki ozdabiania tkanin praktykowanej u wybrzeży Morza Arabskiego. Wspólnie tworzą obiekty łączące fotografię krajobrazową i rysunkowe zdobienia, dzięki którym uwidocznione zostają nienamacalne powłoki tradycji i legend regionu. Ilustracją niepowstrzymanego obiegu materiałów, myśli i dokumentów życia Azji i Pacyfiku są prace wywodzącej się z Singapuru Simrin Gill – artystka sięga po produkty uboczne współczesności. Z wyrzuconych przez morze w malezyjskim Port Dickinson kawałków drewna, nałożonych na wydruki księgowe, diagramy gwiazdozbiorów i listy płac, które odnalazła w sklepach ze starociami, tworzy wielopłaszczyznowe opowieści o dryfujących losach, falach przynoszących hossy i kryzysy, w ciągłym ruchu ludzi i gwiazd.

Apichatpong Weerasethakul and Chai Siris (źródło: materiały prasowe organizatora)

Apichatpong Weerasethakul and Chai Siris (źródło: materiały prasowe organizatora)

Jedną z kwestii najwyraźniej ukazanych na wystawie, jest upolitycznienie religii w regionie Azji i Pacyfiku. Radykalizacja organizacji religijnych w ostatnich latach nasila się, dotyczy nie tylko islamu salafickiego, ale także brutalizacji buddyzmu i hinduizmu (wyznań na Zachodzie wciąż cieszących się łagodnym pacyfistycznym wizerunkiem), a także rosnącego w siłę wojowniczego chrześcijaństwa ewangelikalnego. Twórcy wystawy postrzegają to zjawisko jako jeden z symptomów kryzysu zachodniej nowoczesności – odpowiedź na brak uniwersalnego ładu, który Azjaci mogli kontestować, ale także honorować i wobec którego określali swoją tożsamość przez setki lat.

Garima Gupta, Narzędzia łowieckie z półwyspu Huon, Papua-Nowa Gwinea, 2017, wydruk giclée na papierze bawełnianym, dzięki uprzejmości artysty i Tarq, Bombaj (źródło: materiały prasowe organizatora)

Garima Gupta, Narzędzia łowieckie z półwyspu Huon, Papua-Nowa Gwinea, 2017, wydruk giclée na papierze bawełnianym, dzięki uprzejmości artysty i Tarq, Bombaj (źródło: materiały prasowe organizatora)

Na wystawie znalazły się również prace dotykające problemu islamofobii, która w rejonie Oceanu Indyjskiego – najludniejszym obszarze świata zamieszkiwanym przez największe populacje muzułmanów – ma inne, bardziej intensywne przejawy niż w Europie. Najgłośniejszym przykładem takich napięć jest prześladowanie Rohingów w Mjanmie (Birmie). W rejonie Azji Południowej i Pacyfiku dochodzi do medialnych manipulacji, za sprawą których migracje staje się pożywką dla ruchów nacjonalistycznych – część artystów zaproszonych do udziału w wystawie odnosi się do tego zjawiska, inni pokazują duchowość i wiarę w popkulturze, m.in. nowe kulty wyrastające poza oficjalnymi religiami.
Rejon Azji i Pacyfiku znajduje się procesie przemiany – jego mieszkańcy i twórcy przeżywają niezakończony proces dekolonizacji, a jednocześnie starają się wytworzyć nowy model identyfikacji i w nim zawrzeć nie tylko przeszłość sprzed najazdu Europejczyków, ale także doświadczenie i konsekwencje tej dominacji.

Artyści:

Nabil Ahmed, Anida Yoeu Ali, Malala Andrialavidrazana, Joël Andrianomearisoa, Daniel Boyd, Sarat Mala Chakma, Chandrakanth Chitara, Rashid Choudhury, Christy Chow, Cian Dayrit, Ines Doujak, Gauri Gill i Rajesh Vangad, Simryn Gill, Sheela Gowda, Garima Gupta, Taloi Havini, Huang Rui, Dilara Begum Jolly, Jrai Dew Collective (curated by Art Labor), Jaffa Lam, Jiun-Yang Li, Charles Lim Yi Yong, Idas Losin, Lavanya Mani, Moelyono, Mrinalini Mukherjee, Manish Nai, Sarah Naqvi, Nguyen Trinh Thi, Jakrawal Nilthamrong, Nontawat Numbenchapol, Jimmy Ong, Anand Patwardhan, Etan Pavavalung, Paul Pfeiffer, Thao-Nguyen Phan, Sheelasha Rajbhandari, Joydeb Roaja, Norberto Roldan, Zamthingla Ruivah, Ampannee Satoh, Chai Siris, Praneet Soi, Simon Soon (with RJ Camacho and Celestine Fadul), Than Sok, Su Yu Hsien, Truong Công Tùng, Raja Umbu, Chiara Vigo, Munem Wasif, Apichatpong Weerasethakul, Ming Wong, Lantian Xie, Sawangwongse Yawnghwe, Trevor Yeung, Tuguldur Yondonjamts

Ming Wong, „Krwawe Maryje – pieśń południowych mórz”, 2018, instalacja, jednokanałowe wideo, dzięki uprzejmości artysty (źródło: materiały prasowe organizatora)

Ming Wong, „Krwawe Maryje – pieśń południowych mórz”, 2018, instalacja, jednokanałowe wideo, dzięki uprzejmości artysty (źródło: materiały prasowe organizatora)

Organizatorami wystawy Bestia, bóg i linia są Para Site, Dhaka Art Summit oraz Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Wystawa miała swoją premierę w Bangladeszu podczas Dhaka Art Summit w lutym 2018 roku, była pokazywana również w Para Site w Hong Kongu (marzec-maj 2018) i w TS1 w Yangon (czerwiec 2018).

Bestia, bóg i linia. Splot wiedzy, religii i sztuki w regionie Azji i Pacyfiku
Wernisaż: 20 lipca 2018 roku, godz. 19.00
Od 20 lipca do 7 października 2018 roku
Kurator: Cosmin Costinas
Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie

Dodaj komentarz

Cytaty


Magazyn

Polecamy

U have turned off the Artwork.

On the other hand U have become integrated with an interactive art experience.

Yes, U can go back but U can't change the fact that U've been integrated...

In case U want 2 turn the Artwork back on just click one of the other buttons.

CODEMANIPULATOR